Mereka Tidak Mencuri Wang Semata-mata. Mereka Mencuri Masa Depan Negara.
Rasuah tidak berhenti apabila wang itu hilang. Rasuah terus hidup setiap kali sebuah sekolah tidak dapat dibina, sebuah hospital tidak dapat dinaik taraf dan sebuah keluarga terpaksa menunggu bantuan yang sepatutnya sudah lama sampai.
Ramai orang melihat rasuah hanya sebagai kehilangan wang. Sebenarnya, itu hanyalah permulaan. Kesan sebenar rasuah bukan terletak pada berapa bilion ringgit yang hilang, tetapi pada apa yang gagal dibina kerana wang itu telah tiada.
Ahli ekonomi memanggilnya sebagai opportunity cost atau kos lepas.
Bahasa mudahnya begini.
Setiap RM1 yang digunakan untuk membayar hutang akibat penyelewengan adalah RM1 yang tidak lagi boleh digunakan untuk membangunkan negara.
Sebab itulah kes 1MDB jauh lebih besar daripada sekadar sebuah kes mahkamah.
Menurut rekod rasmi Kementerian Kewangan, sehingga Mac 2023, kerajaan telah membayar kira-kira RM43.8 bilion bagi memenuhi komitmen kewangan berkaitan 1MDB. Pada tahun 2025 pula, kerajaan memaklumkan bahawa masih terdapat RM24.46 bilion liabiliti yang belum selesai, termasuk RM9.02 bilion yang hanya akan matang pada tahun 2039.
Bayangkan jumlah itu.
Jika digabungkan, komitmen yang telah dan masih perlu dibayar mencecah puluhan bilion ringgit. Persoalannya, apakah nilai sebenar puluhan bilion ringgit itu?
Mari kita lihat daripada sudut yang lebih dekat dengan kehidupan rakyat. Dalam Belanjawan 2026, Kementerian Pendidikan menerima peruntukan sekitar RM67 bilion. Ini bermaksud jumlah yang telah dibayar untuk komitmen 1MDB sahaja bersamaan kira-kira dua pertiga daripada keseluruhan belanjawan pendidikan negara bagi setahun!!!!
Bayangkan apa yang boleh dilakukan jika RM43.8 bilion itu digunakan untuk pendidikan.
Lebih banyak sekolah baharu dapat dibina.
Lebih banyak sekolah daif dapat dinaik taraf.
Lebih banyak makmal komputer dapat disediakan.
Lebih ramai guru dapat dilatih.
Lebih ramai anak daripada keluarga miskin dapat menerima biasiswa.
Tetapi wang itu tidak pergi ke situ.
Ia pergi untuk membayar hutang.
Dalam sektor kesihatan pula, setiap hospital baharu yang lengkap menelan belanja ratusan juta ringgit bergantung kepada saiz dan kepakarannya. Dengan puluhan bilion ringgit, negara mampu menambah kapasiti kesihatan secara besar-besaran, mengurangkan kesesakan hospital kerajaan dan mempercepat akses rawatan kepada rakyat.
Dalam sektor tebatan banjir, kerajaan setiap tahun memperuntukkan berbilion ringgit bagi melindungi nyawa dan harta benda rakyat.
Dalam sektor perumahan, kerajaan membelanjakan berbilion ringgit untuk membina rumah mampu milik.
Dalam sektor pendidikan tinggi pula, ribuan pelajar bergantung kepada bantuan kerajaan untuk menyambung pengajian.
Semua ini memerlukan wang. Dan wang negara bukan tidak terhad. Setiap kerajaan, walau siapa pun yang memerintah, berdepan satu hakikat yang sama. Sumber kewangan negara adalah terhad.
Apabila sebahagian besar daripadanya digunakan untuk membayar hutang lama, ruang untuk membiayai pembangunan baharu menjadi semakin sempit.
Inilah sebabnya ahli ekonomi sering mengingatkan bahawa kesan rasuah jauh melangkaui nilai wang yang dicuri.
Lebih membimbangkan, hutang bukan sekadar prinsipal. Hutang juga membawa bersama faedah. Dalam kes Sukuk IMTN 1MDB, daripada baki RM9.02 bilion yang perlu dibayar sehingga tahun 2039, kira-kira RM4.02 bilion merupakan faedah.
Ertinya, rakyat bukan sahaja membayar nilai asal hutang. Rakyat juga membayar kos akibat masa. Semakin lama hutang itu wujud, semakin tinggi kos yang perlu ditanggung.
Inilah yang menyebabkan penyalahgunaan wang awam menjadi sangat mahal. Kerugian sebenar bukan berlaku sekali. Kerugian itu berulang setiap tahun apabila kerajaan perlu memperuntukkan wang untuk melunaskan komitmen tersebut.
Sebab itu, rasuah tidak pernah menjadi mangsa kepada kerajaan semata-mata.
Mangsa sebenar ialah rakyat.
Apabila sebuah sekolah tidak dapat dibina kerana kekangan kewangan, mangsanya ialah murid. Apabila hospital terpaksa menangguhkan pembelian peralatan baharu, mangsanya ialah pesakit. Apabila kerajaan terpaksa menangguhkan sesuatu projek pembangunan, mangsanya ialah masyarakat setempat.
Mereka mungkin tidak pernah membaca laporan audit. Mereka mungkin tidak mengikuti perbicaraan mahkamah. Tetapi mereka tetap menanggung akibatnya.
Ada orang yang berikan justifikasi pula, Bukankah sebahagian aset sudah berjaya dipulihkan?
Ya.
Kerajaan melalui kerjasama pelbagai agensi dalam dan luar negara telah berjaya mendapatkan semula aset dan dana bernilai berbilion ringgit.
Itu satu pencapaian yang penting.
Namun jangan kita begitu naif.
Pemulihan aset tidak bermaksud semua kerugian telah dipulihkan. Masa yang telah hilang tidak boleh dikembalikan. Faedah yang telah dibayar tidak boleh dipulangkan. Keyakinan pelabur yang pernah tercalar memerlukan masa bertahun-tahun untuk dipulihkan. Peluang pembangunan yang telah terlepas juga tidak boleh diulang kembali.
Inilah sebabnya kita tidak boleh mengukur kesan 1MDB hanya melalui angka yang berjaya diperoleh semula. Kita mesti melihat kepada keseluruhan kos yang ditanggung oleh negara.
Lebih penting daripada itu ialah pengajaran yang perlu dipelajari. Negara tidak pernah menjadi miskin hanya kerana kekurangan hasil.
Banyak negara mempunyai sumber asli yang sedikit tetapi berjaya kerana mengurus amanah dengan baik.
Sebaliknya, banyak negara yang kaya dengan hasil bumi akhirnya gagal kerana wang awam tidak diurus dengan berintegriti.
Malaysia mempunyai potensi yang besar. Ekonominya pelbagai. Sumber manusianya berkualiti. Institusinya semakin matang.
Tetapi semua kelebihan itu boleh terhakis jika amanah terhadap wang rakyat dipandang ringan.
Itulah sebabnya setiap sen wang awam mesti dipertahankan. Kerana setiap sen itu bukan milik kerajaan. Bukan milik menteri. Bukan milik mana-mana parti politik.
Ia milik rakyat.
Ia datang daripada cukai yang dibayar oleh peniaga kecil. Daripada potongan gaji pekerja. Daripada hasil petroleum yang merupakan khazanah negara. Daripada titik peluh berjuta-juta rakyat Malaysia.
Apabila wang itu disalahgunakan, yang hilang bukan sekadar angka dalam penyata kewangan.
Yang hilang ialah peluang.
Yang hilang ialah harapan.
Yang hilang ialah masa depan.
Sebab itulah kita tidak boleh melihat rasuah sebagai kesalahan biasa.
Ia bukan sekadar jenayah terhadap undang-undang. Ia ialah jenayah terhadap pembangunan negara. Ia ialah jenayah terhadap masa depan generasi yang akan datang.
Dan apabila kita memahami hakikat itu, barulah kita sedar bahawa kerugian terbesar akibat 1MDB bukanlah puluhan bilion ringgit yang terpaksa dibayar.
Kerugian terbesar ialah masa depan yang telah dirampas daripada rakyat Malaysia.
Ini bukan sekadar soal memaafkan.
Benar, Nabi pun mengampunkan umat.
Benar, Nabi mengajar kita tentang kemaafan. Namun Baginda juga mengajar bahawa amanah mesti ditunaikan dan pengkhianatan adalah dosa yang berat. Memaafkan seseorang tidak pernah bererti kita menghalalkan pengkhianatan terhadap amanah rakyat.
Ikut lah Nabi sepenuhnya. Bukan sekerat sekerat.
Seseorang boleh memaafkan kesalahan terhadap dirinya. Tetapi tiada siapa berhak memaafkan pengkhianatan terhadap amanah negara bagi pihak seluruh rakyat.
Jika kita mula menganggap pengkhianatan terhadap amanah rakyat sebagai perkara biasa, jangan hairan apabila suatu hari nanti negara ini tidak lagi kehilangan wang. Negara ini akan kehilangan maruah, integriti dan masa depannya.
Wang boleh dicari semula. Aset boleh dipulihkan. Tetapi masa depan yang telah dirampas daripada sebuah generasi tidak akan kembali. Itulah harga sebenar sebuah pengkhianatan terhadap amanah negara.
DR
