Kalau 1MDB itu benar-benar sudah selesai, kenapa rakyat Malaysia masih membayarnya? Malah, ada yang berkata, “Sudahlah. Itu cerita lama.” 
Benarkah?
Mari kita tinggalkan seketika sentimen politik. Mari kita lihat angka. Kerana angka tidak berbohong.
Hakikatnya, skandal 1MDB bukan sekadar kisah tentang apa yang berlaku antara tahun 2009 hingga 2015. Ia adalah kisah tentang bagaimana sebuah negara masih menanggung akibat daripada keputusan yang dibuat lebih sedekad lalu. Jenayah itu mungkin berlaku pada masa lalu, tetapi bilnya masih dibayar pada masa kini.
Menurut jawapan rasmi Kementerian Kewangan di Parlimen, sehingga 31 Mac 2023, Kerajaan Persekutuan telah membayar kira-kira RM43.8 bilion bagi memenuhi komitmen kewangan berkaitan 1MDB.
Wang itu bukan digunakan untuk membina sekolah baharu. Bukan untuk membina hospital. Bukan untuk memberi biasiswa kepada pelajar miskin. Sebaliknya, ia digunakan untuk membayar hutang yang berpunca daripada sebuah skandal kewangan.
Bayangkan jumlah itu.
RM43.8 bilion!!!
Itulah harga yang telah dibayar oleh rakyat Malaysia.
Namun, cerita itu belum berakhir. Menurut maklumat rasmi Kementerian Kewangan yang dikemukakan di Parlimen pada tahun 2025, kerajaan masih mempunyai liabiliti sekitar RM24.46 bilion berkaitan 1MDB.
Daripada jumlah itu, RM9.02 bilion melibatkan Sukuk IMTN yang hanya akan selesai dibayar pada tahun 2039. Pecahannya ialah RM5 bilion prinsipal dan kira-kira RM4.02 bilion faedah.
Saya tegaskan. Sehingga 2039!
Seorang kanak-kanak yang memasuki Tahun Satu hari ini akan menamatkan pengajian universiti sebelum negara selesai membayar sebahagian hutang akibat skandal ini.
Inilah sebabnya mengapa 1MDB bukan sekadar sejarah. Ia masih menjadi beban kepada masa depan negara.
Lebih membimbangkan, dana yang sepatutnya menjadi pemangkin pembangunan negara akhirnya menjadi subjek kepada salah satu siasatan KLEPTOKRASI TERBESAR DI DUNIA.
Jabatan Kehakiman Amerika Syarikat (DOJ) menganggarkan lebih AS$4.5 bilion telah diseleweng daripada 1MDB melalui pelbagai transaksi rentas negara. Wang itu didakwa digunakan untuk membeli hartanah mewah, karya seni bernilai jutaan dolar, kapal layar mewah, barang kemas serta membiayai gaya hidup yang langsung tidak ada kaitan dengan kepentingan rakyat Malaysia.
Persoalannya sebenarnya straight forward. Bagaimana sebuah syarikat pelaburan strategik milik negara boleh berakhir sebagai simbol kleptokrasi dunia?
Jawapan kepada persoalan itu telah melalui proses siasatan yang panjang, melibatkan pelbagai negara, institusi kewangan antarabangsa dan akhirnya diputuskan oleh mahkamah.
Tetapi sebelum kita bercakap tentang individu atau hukuman, ada satu persoalan yang lebih penting. Apakah sebenarnya yang hilang daripada negara?
Ramai menyangka jawapannya ialah wang. Sebenarnya, wang hanyalah sebahagian daripada kerugian. Yang lebih besar ialah peluang.
Setiap ringgit yang digunakan untuk membayar hutang lama ialah satu ringgit yang tidak boleh digunakan untuk pembangunan baharu.
Bayangkan jika RM43.8 bilion itu masih berada dalam tangan kerajaan untuk membangunkan negara.
Dengan jumlah itu, kerajaan boleh membina ratusan sekolah baharu, memperluaskan kapasiti hospital, menaik taraf klinik kesihatan, membina lebih banyak rumah mampu milik, mempercepat projek tebatan banjir, meningkatkan jaringan pengangkutan awam atau menyediakan lebih banyak biasiswa kepada anak-anak daripada keluarga berpendapatan rendah.
Semua peluang itu mempunyai nilai. Namun, apabila wang digunakan untuk melunaskan hutang akibat penyelewengan, peluang-peluang tersebut turut hilang.
Inilah yang ahli ekonomi sebut sebagai kos lepas (opportunity cost). Malangnya, kos lepas tidak pernah muncul dalam penyata kewangan.
Kita tidak nampak sekolah yang tidak sempat dibina. Kita tidak nampak hospital yang terpaksa ditangguhkan. Kita tidak nampak jalan yang gagal dinaik taraf.
Tetapi rakyat tetap merasakan kesannya.
Sebab itu, apabila ada yang berkata, “Apa salahnya? Wang itu sudah hilang, lupakan sahajalah,” mereka sebenarnya gagal memahami bagaimana kewangan negara berfungsi.
Hutang kerajaan tidak hilang begitu sahaja. Ia mesti dibayar. Dan siapa yang membayarnya? Bukan individu yang mencipta masalah itu.
Jadi, siapa yang membayarnya?
Jawapannya, sudah tentulah daripada seluruh rakyat Malaysia melalui hasil cukai, hasil petroleum, dividen syarikat berkaitan kerajaan dan pelbagai sumber pendapatan negara. 
Dengan kata lain, apabila kerajaan membayar hutang berkaitan 1MDB, wang itu datang daripada sumber yang sepatutnya digunakan untuk manfaat rakyat.
Inilah hakikat yang paling menyedihkan. Yang mencipta beban hanyalah segelintir. Yang menanggung bebannya ialah lebih 34 juta rakyat Malaysia.
Sebab itu, skandal 1MDB tidak boleh dilihat sebagai isu politik kepartian. Ia adalah isu tadbir urus negara.
Mana-mana kerajaan, tidak kira siapa yang memerintah, jika gagal mengurus wang rakyat dengan amanah, akhirnya rakyat jugalah yang akan menanggung akibatnya.
Inilah pengajaran terbesar yang mesti difahami oleh setiap warganegara.
Apabila kita bercakap tentang rasuah atau penyalahgunaan kuasa, kita bukan sekadar bercakap tentang kesalahan undang-undang.
Kita sedang bercakap tentang sekolah yang tidak dapat dibina. Tentang hospital yang tertangguh. Tentang peluang pekerjaan yang tidak sempat diwujudkan. Tentang ruang fiskal yang semakin sempit. Tentang generasi akan datang yang terpaksa memikul beban yang tidak pernah mereka pilih.
Sebab itulah, apabila ada yang bertanya mengapa rakyat tidak boleh melupakan 1MDB, jawapannya sangat mudah.
Kerana rakyat belum selesai membayarnya.
Selagi komitmen itu masih wujud, selagi berbilion ringgit wang negara masih digunakan untuk melunaskan hutang yang berpunca daripada skandal tersebut, selagi itulah 1MDB bukan sekadar kisah silam.
Ia adalah peringatan bahawa apabila amanah dikhianati, harga yang dibayar bukan hanya di dalam mahkamah. Harga sebenar dibayar oleh sebuah negara.
Dan sehingga tahun 2039, rakyat Malaysia masih sedang membayarnya.
DR
